می گم قصه ی اون آدمه رو شنیدین که رفته بود کوه و شب خورد به تاریکی ...
همین طوری که داشت تو تاریکی می رفت یهو زیر پاش خالی میشه و پرت میشه تو دره ... ولی طنابی که به کمرش وصل بوده گیر میکنه به یه صخره و همین طوری آویزون میمونه وسط هوا و زمین...

تو اون تاریکی به خدا می گه خدایا نجاتم بده
خدا بهش میگه طنابتو پاره کن...
طنابو محکم تر نگه میداره و می گه خدایا نجاتم بده
.
.
و هر بار که از خدا کمک می خواد خدا بهش میگه که طنابتو پاره کن و اون محکم طنابو نگه داشته بود...
.
.
صبح که جنازه شو پیدا می کنن تعجب می کنن از اینکه اون معلق تو هوا مونده و مرده درحالیکه فاصله ی کمی تا زمین داشته...

پ.ن 1: شده حکایت من ... چرا بعضی وقتا اعتماد کردن به خدا انقد برام سخت میشه...