مامان بابای دوستم رفتن مکه و برای اینکه تنهایی زیادی به دوستم خوش نگذره، زنگ زدم بر و بچس و هماهنگ کردم دیروز 7 صبح رفتیم نون سنگک و خامه و چیزای دیگه خریدیم... رفتیم در خونشون:

زییییییییییییییییییییییییییینگ

(بر مردم آزار لعنت)

خلاصه رفتیم بساط صبحونه رو عَلم کردیم و – دوستم هنوز تو شوک بود –

بعدش ... خب راستش بعدش دیگه کاری نداشتیم ... کله ی صبحی نه میشد زد بیرون نه هیچ غلط دیگه ای کرد.

به یاد اردوی مشهد پیش دانشگاهی – آخه اینا دوستای دبیرستانمن – رفتیم یه عالمه پتو آوردیم که مثلا بخوابیم ... خیلی کیف میده ... همینطوری که مثلا همه خوابن یهو می پری رو یکی شروع می کنی به قلقلک دادن و بعد همه می ریزن رو اون یه نفر و جیغ و داد و کتک و ... به این ترتیب الکی خوش می گذره   

تازه اون موقع ها اکیپ شده بودیم (همون گروه "ضیافت" که قبلنا گفته بودم) با کمر بند و جامدادی و خط کش و قاشق و میز و اینا واسه خودمون آهنگسازی می کردیم ... تو مدرسه زنگای تفریح و تو نهارخوری.

مشهد هم شبا جمع میشدیم طبقه ی خیام اینا که از اتاق مسئولین دورتر بود و می زدیم و می خوندیم و ... البته این با اون "ای دل اگر عاشقی   در پی شلوار باش" فرق داره ها ... ما مجاز می خوندیم!

 باز هم آخرش یکی از مسئولا می اومد و بهمون یادآوری می کرد که ما بدترین دوره ی مدرسه هستیم و این یه سفر معنویه و ما باید دعا کنیم آدم شیم و این بساط طرب (!) رو کنار بذاریم. دیروز عده مون کم بود ولی یه نمه از اون بساط طرب و اومدیم

بعدش دیگه رفتیم حیاط منقل و جوجه ها رو ردیف کنیم ترتیب نهار و بدیم... دوستم هم رفت آلبوم عروسی مامانش اینا رو آورد و ما کلی خندیدیم ... قیافه ها ... تیپ ها ... ته خنده بودا

بعد تازه خونه ی مادربزرگش اینا هم طبقه ی پایین بود – اونا هم مکه بودن – آقا رفتیم ترشی بیاریم ... یه کابینت کلا ترشی اینا بود: سیرترشی، ترشی آلبالو، مخلوط و خلاصه 7-8 جور ترشی باحال بود که ما از هر کدوم یه انگشت چشیدیم. خوب بود.

بعد از نهار دیگه چشامون وا نمی شد ... رفتم چای پرتقال درست کردم (که خودم خیلی دوست دارم) ... بعد یکم این فیلم pride and prejudice رو با زهرا مورد نقد قرار دادیم و بعدش هر کی رفت دنبال کار خودش.

این بود خاطره ی یک روز تعطیل من.

پ.ن۱: چه باحالن این جونورا که وول می زنن!

پ.ن۲: ممنونم که بچه بازی هامو طاقت می کنی ...