صدا کن مرا ...صدای تو خوب است

دلم از این شالها می خواهد که رویش شعر سهراب نوشته اند و وقتی سرت می کنی صدای پای آب را درست در نزدیکی گوش هایت می شنوی. اما خدا کند رویش ننوشته باشد "در ابعاد این عصر خاموش ... من از طعم تصنیف در متن ادراک یک کوچه تنهاترم..." موهایم را کوتاه کرده ام ... یعنی مدل زده ام، از این مدلهای 4 طبقه ای که خیلی باحال است .... حسابی بامزه شده ام. چقدر دلم یک ماشین شاسی بلند می خواهد، الان ... حوالی همین ساعت ها ... فرقی هم نمی کند جیپ باشد یا پرادو، با یک اتوبان نیایش یا نزدیک ته های همت ... بعد از خروجی حقانی باشد حتما. کاش بشود یک جوری این کیلومتر شمار لعنتی را هم از کار انداخت. کاش می دانستی من از هوای جاده دلگیرم، از فکرش هم دلشوره می گیرم.امروز سر ارائه ... راستی امروز ارائه داشتم. دیشب چه سخت گذشت ... چقدر بد خوابیدم ... نمی دانم مگر قرار بود خواب تو را ببینم که همش خوابم نمی برد. ای یادگار از تو غرور زخمیم...

چقدر دیشب دلم یک بغل می خواست ... برای گریه کردن.

صدا کن مرا ...صدای تو خوب است

کاش می شد این کشتی عن قریب به گِل نشسته – وبلاگم را می گویم- خط خطی کرد ... حسابی.

من که همه ی تنهایی تو را خواندم ... نه فقط آن یکبار ... که هر روز .... بیشتر از هزار بار. اینبار تو بیا تا برایت بگویم چه اندازه تنهایی من بزرگ است...یاد معلم دیفرانسیلمون افتادم ... تست را که حل می کردی، اگر جوابش تو گزینه ها نبود، می گفت: "عیبی ندارد ... خدا با ماست..." این دفعه هم جوابش تو گزینه ها نیست .... ولی این بار خدا هم دیگر با ما نیست.

صدا کن مرا ...صدای تو خوب است

آنقدر نگرانی های دیگر داشتم که اصلا مهم نباشد ارائه ام چه می شود. من نفر دوم بودم. اون پسره که اول ارائه داشت که رسما از روی کاغذ خوند .. عین این هایی که اخبار می گویند. بعد نوبت من بود:

Have you ever try to download a file using Bittorrent-based software?

Could you name some of your problems, you’ve experienced with?

تا استاد داشت موضوعم رو می نوشت داشتم نگاه می کردم به آدم ها ... همین بچه های کلاس را می گویم. به جز اون پسر درازه که خنده بخش لاینفک صورتشه، دیگه هیچ کس نمی خندید .. سر هیچ کدام از ارائه ها تا حالا کسی سوال نپرسیده بود جز استاد. اما اون پسره که خیلی هم شبکه حالیشه از من سوال پرسید. چقدر گشنمه ... پاک یادم رفته بود که نهار نخوردم ... یعنی یه نصف ساندویچ خوردم . ده دقیقه به یک بود که تصمیم گرفتیم بریم سینما. با پرستو که اومده بود دانشگاه درس بخونه خیر سرش. دلم نون سنگک می خواهد. نه از اون فریزری هاش که باید بذاری رو بیست ثانیه تا بشه خوردش. از اون اصل هایش دلم می خواهد. از آخرین باری که توی صف، سنگ های داغ رو با ناخنم از روی نون مردم پایین انداختم و فکر کردم که همین حالاست که بهم مدال شجاعت بدن ... حالا چند سالیه که می گذره. از این شیر پاکتی ها هست ... که کیف می دهد با دهن ازش بخوری نه لیوان.

صدا کن مرا ...صدای تو خوب است

پسر بنفشه هم که اومد تو سایت گفت که خیلی خوب ارائه دادین. آخه استاد به اون که نفر بعد از من بود گفت که باید روی لهجه ش کار کنه و انقد هم سر ارائه دست و پاشو تکون نده. داشت می رفت آی.پی.ام . گفت که مگه شما امروز نمیرین؟ که چشمش به سایت سینما آزادی که روی صفحه ی لپ تاپ باز بود افتاد ... وای به این زودی چهار شنبه شد ... اَه ... نه، می خوام برم سینما و یادم اومد که زهرا گفته بود که دوشنبه هم استاد هی را به را سراغم رو می گرفته و می گفته که چرا نیومدم.... اونجا خیلی خوبه ... جای من درست کنار پنجره است .. دو سه تا جوجه هم هستند که همیشه با بزرگترشون – یه بزرگترشون البته- میان و می شینند روی شاخه ی درختی که از اونجا معلومه و من چه می دانم که اون ننه شونه یا آقاشون ... وراندازشون که نکردم.

دلم یک بغل می خواهد ... برای گریه کردن.

صدا کن مرا ...صدای تو خوب است

می خواستیم به سانس یک و نیم برسیم. سانس بچه مدرسه ای ها. تو راه ترتیب ساندویچ و دادیم. سه زن. کلا سه ردیف آخر هم به زور پر بود. کلی سفارش کردم به پرستو که گریه مریه را نندازی ها. اون بار که باهاش رفتم "میم مثل مادر" هنوز یادمه که چطوری تا تو راه هم داشت اشک می ریخت. سینما هم بهانه ای بود برای فرار از تو ... چقدر زود تمام شد... بیرون که آمدیم دوباره سردم شد. از این به بعدش چه می شود؟!

دوباره یادم افتاد که دلم یک بغل می خواست ... برای گریه کردن.

صدا کن مرا ...صدای تو خوب است

امشب تولد مامان هم هست ... نزدیک بود یادم برود به بابا بگویم کیک یادش نرود. الان هم روی پله هاست...کیک را می گویم. می دانم که خبر دارد برایش چه نقشه هایی کشیدیم، از برق چشم هایش می خوانم ولی به رویش هم نمی آورد."اون دست قشنگرو برو". یادم باشد سر فرصت از خدا بپرسم این "مادر" را از جنس چی آفرید.

داشت یادم می رفت بهت بگویم که "آن دل من است که نشانه رفته ... محنت زمانه را می گویم..."

دیگر اما دلم یک بغل نمی خواهد ... برای گریه کردن

دلم یک دیوار می خواهد ... برای سر گذاشتن

راستی هنوز هم توی مغازه ها ساز دهنی پیدا می شود؟

دلم یک ساز دهنی هم می خواهد، از همان هایی که بچگیم داشتم ...